حبیب بن مظاهر

امام حسین(ع) در مسیر خود به عراق، به جمعی از یاران فرمودند تا هرکدام یک پرچم بدوش گیرند که فقط یک پرچم باقی ماند. امام(ع) آن را نزد خود نگه داشت و فرمود: صاحب این پرچم خواهد آمد. ناگاه از دور غباری را دیدند که از زمین برخاسته. امام(ع) فرمود صاحب این پرچم همان است که به سوی ما می آید.

وقتی که او نزدیک شد دیدند حبیب بن مظاهر است. از اسب پیاده شد و در حالی که گریه می کرد، برامام(ع) و اصحابش سلام کرد. جواب سلامش را دادند.

حضرت زینب(س) پرسید این کیست؟ به او گفته شد: حبیب بن مظاهر است. گفت: سلام مرا به او برسانید. وقتی که سلام او را به حبیب رساندند، حبیب مشت بر صورتش زد و خاک بر سر می ریخت و می گفت: من کیستم که حضرت زینب(س) به من سلام بفرستد.

حبیب علاوه بر خود بیش از ده نفر از بستگانش را هم به کربلاء فرستاد و در رکاب امام(ع) به شهادت رسیدند. هنگام شهادت، امام(ع) به بالین او آمد و فرمود: "به به! خدا به تو خیر دهد ای حبیب تو شخصی با کمال بودی و در یک شب تمام قرآن را می خواندی".

                                                برگرفته از 72 مجلس و سوگنامه آل محمد(ص)

سردار پشیمان

امام حسین(ع) با یاران خود وقتی به منزلگاه قصر بنی مقاتل رسیدند، در آنجا فرود آمدند. امام(ع) نگاه کرد و دید خیمه ای در بیابان برپا شده و در کنار آن اسبی ایستاده و نیزه ای به زمین کوبیده شده است. از صاحب آن خیمه پرسید. گفتند: این خیمه عبیدالله بن حُر جعفی است. امام(ع) یکی از خویشاوندان او بنام حجاج بن مسروق را نزد او فرستاد تا او را دعوت به یاری کند. اما عبیدالله گفت: "سوگند به خدا از کوفه بیرون نیامده ام مگر به خاطر بسیاری دشمن که همه مهیای جنگ با امام(ع) شده اند و شیعیان او را تنها گذاشته اند. دانستم که امام(ع) را می کشند و من توان یاری او را ندارم. دوست ندارم که نه او را ببینم و نه او مرا ببیند".

حجاج به سوی امام(ع) بازگشت و قضیه را به ایشان گفت. امام(ع) خودشان با گروهی از بستگان و یاران خاصشان به دیدار رفتند. او هم احترام شایانی به امام(ع) کرد و ایشان را در صدر مجلس نشاند و می گفت: من تاکنون شخصی زیباتر و چشم گیرتر از حسین(ع) ندیده ام و برای هیچ کس همچون امام(ع) دلم نسوخت که همراه عده ای زن و بچه حرکت می کرد. به محاسن امام(ع) نگاه کردم، همچون پر کلاغ سیاه بود. گفتم سیاه است یا رنگ کرده ای. فرمود: ای پسر حُر پیری بر من شتاب کرده است. فهمیدم که آن حضرت محاسنش را رنگ کرده است.

امام(ع) بعد از حمد و ثنای پروردگار قضیه نامه نوشتن کوفیان و ... را به او گفت و فرمود بر گردن تو گناهان بسیار است. آیا می خواهی توبه کنی و در پرتو آن گناهانت محو شود؟ عبیدالله گفت: آن توبه چیست؟ امام(ع) فرمود آن توبه، یاری پسر دختر پیامبر تو و جنگ با دشمن همراه اوست.

عبیدالله گفت: سوگند به خدا می دانم که هرکس همراه تو باشد در آخرت خوشبخت است ولی امید چنین توفیقی ندارم... اما اسبی دارم که سوگند به خدا با این اسب هبچکس را دنبال نکردم مگر اینکه او را گرفتم و هیچ کس مرا دنبال نکرد مگر اینکه به من نرسید. این اسب مال شما باشد.

امام(ع) از او مأیوس شد و به او فرمود: "وقتی تو از ایثار جانت در راه ما دریغ داری ما نه نیازی به اسب تو داریم نه به خودت «وَ ما کُنتُ مُتَّخِذَ المُضِلّینَ عَضُداً» و من تو را نصیحت می کنم که اگر نمی خواهی صدای ما را بشنوی و در جنگ ما شرکت کنی، اختیار با خودت است ولی بدان هرکس که ندای ما را بشنود ولی به یاری ما نشتابد، خداوند او را به دوزخ می افکند".

                                                 سوگنامه آل محمد(ص)، صفحه 205

پشیمانی حُرّ

آنگاه که ندای امام(ع) که فرمودند: اَما مِن مُغیثٍ یُغیثُنا لیوَجه الله ...، کسی هست که بخاطر خدا ما را یاری کند و ... به گوش می رسید، چنان استغاثه امام(ع) در او اثر گذاشت که خود را از صف لشگریان دشمن جدا کرده و به قصد خیمه های امام حسین(ع) حرکت کرد.

یکی از لشگریان وقتی دلیل ناراحتی حرِّ را از او پرسید گفت: خود را بین بهشت و دوزخ می بینم و هیچ چیز به جای بهشت نخواهم گرفت و ناگاه مرکب خود را به طرف لشگر امام(ع) حرکت داد در حالی که دست بر سر نهاده و از خداوند پوزش می طلبید، از اینکه دل اهل بیت(ع) را به درد آورده بود، خود را به خیمه حضرت رسانید و عرض کرد که من پشیمانم از این کار که راه را بر شما بستم و شما را به این سرزمین پربلا کشانیدم. من باور نمی کردم که دشمن اینگونه با تو رفتار نماید وگرنه چنین نمی کردم و ... آیا عذر مرا می پذیری و توبه مرا به درگاه خدا قبول می کنی؟ امام(ع) فرمود: آری توبه ات پذیرفته است و خداوند تو را مورد رحمت قرار دهد.

در این حال حرّ اجازه به میدان رفتن خواست و امام(ع) اجازه فرمودند. او بار دیگر اجازه خواست که از زنان و دختران اهل بیت عذرخواهی کند. امام(ع) اجازه دادند و حرّ به پشت خیمه ها رفته و اظهار پشیمانی کرد و گفت مرا ببخشید اگر دل شما را به لرزه آوردم. فردای قیامت مبادا در نزد حضرت زهرا(س) از من شکایت نمایید. حرّ اهل حرم را به شیون و ناله واداشت و خود آنچنان تحت تأثیر قرار گرفته بود که از اسب پیاده شد و لطمه به صورت می زد و خاک بر سر می ریخت و می گفت: کاش دستم بریده شده بود و زبانم لال بود که چنین برخوردی ... ولی بعضی از اهل حرم او را دلداری می دادند.

بالاخره جنگی شجاعانه کرد و در نهایت پس از تحمل ضربات فراوان روی زمین افتاد.امام(ع) به سوی او شتافتند و فرمودند: درود بر تو، تو آزادی همان طور که مادرت تو را حرّ نامید.

                                                نقل از 72 مجلس و سوگنامه آل محمد(ص)